Premi Descontrol 2017

Des de Descontrol Editorial ens hem adonat que patim una manca de textos d’anàlisi de la nostra realitat actual. Molts dels textos que es publiquen avui dia des de les editorials alternatives són llibres antics o que estudien temes del passat. Evidentment un anàlisi crític de la historia és imprescindible per entendre el present, però també és necessari complementar-ho amb estudis que ens permetin abordar directament els temes que més ens afecten avui dia.
Un dels problemes que a vegades sorgeix és que les persones que podrien escriure o investigar sobre un tema determinat moltes vegades no poden fer-ho, ja que el treball assalariat els impedeix disposar del temps necessari. Es per això que hem decidit intentar solucionar aquesta situació. Per incentivar la publicació de textos que analitzin els problemes i qüestions actuals hem creat el Premi Descontrol.

Publicado en Sen categorizar | Deixa un comentario

Breve Viaxe hemerotérica ás profundidades da Escola de Náutica de Vigo.

Segunda achega de Epifanías Libertarias, magnífico exercicio no ámbito da investigación histórica, que consta de dous suculentos apéndices. O primeiro deles formado por:

Unha leconía: 1915-1923, creación e desenvolvemento.

1924: Desaparición e ludibrio.

Epílogo: 1925-1943.

E por último un segundo apéndice que leva por título:

José Pérez González.

Inclue un adianto de Epifanías Libertarias Vol. 2, en forma de descarga do exemplar de Solidaridad Obrera de Vigo, adicado ao 1º Congreso Regional Galaico de 1922.

Publicado en Materiais | Deixa un comentario

Bloco a bloco desfam-se os muros

Publicado en Eventos | Deixa un comentario

Toda umha vida ao serviço da Galiza

Documental biográfico sobre Antom Arias Curto, histórico militante independentista.

Intervirán Augusto Fontám García e Antom Arias Curto.

Venres, 16 de xuño, ás 20:00 na libraría Andel, Avenida Camelias nº102.

Organizan Centro Social A Revolta e Local Social a Faísca.

Publicado en Eventos | Deixa un comentario

Da descuberta en Bilbao do expediente de Manoel Antonio na”Escuela de Náutica de Vigo”



“Hay que sembrar la verdad a los cuatro vientos y que la recoja quien pueda”

Ricardo Mella

Hai algúns anos que un traballo para Manuel Forcadela me fixo preguntarme onde estaba a “Escuela de Náutica de Vigo” en que estudara Manoel Antonio dado que a bibliografía non mencionaba nada sobre esta. Asemade, por ese traballo, souben da misiva dende a que Manoel Antonio (M. A.) aconsellaba ao pintor Álvaro Cebreiro “estudar o anarquismo, e sobre todo a sua forma mais práitica que é o sindicalismo” e comecei a visualizar a relación entre Manoel Antonio, José Villaverde Velo e Ricardo Mella. Mais foi no 2012 cando, impactada coa publicación do inédito pasquín anarquista “O Estado” dentro das Prosas de M. A., embarquei na realización do estudo esbozado en Gallaecia Liberta: un seguimento da vida e obra destes autores que chega a Lois Pereiro e visibiliza algúns dos lazos existentes entre eles.

Porén, seguía sen saber case nada da Escola de Náutica e, ao fin, na hemeroteca do Faro de Vigo (17/07/1921) amenceu unha nova de “La Escuela de Comercio” de Vigo que facía referencia á falta de espazo no edificio da “Escuela de Artes y Oficios” ao ubicarse tamén neste, a Escola de Comercio, a de Ensinanza da Muller e a Escola de Náutica. Con esa pista dirixinme á actual EMAO para preguntarlle á Mª Jesús Cuesta de Pedro, a súa enérxica bibliotecaria, se ela sabía algo. Non tardou en darme solución: localizara un artigo, Los múltiples usos del edificio de la Escuela de Artes y Oficios de Vigo en la primera mitad del siglo XX. La otra labor social de este centro municipal de María Dolores Dúran Rodríguez (Boletín IEV, nº14/2009) con referencias á Escola de Náutica, a súa ubicación no edificio doado por García Barbón e situaba “el archivo, el material de enseñanza, y todos los documentos relacionados con dicha Escuela” en Bilbao. Sorprendida pola información, chamei a Bilbao onde, se ben nun primeiro momento non crían que ese material puidera estar alí, despois dunha pesquisa, lograron atopar dous legajos da “Escuela de Náutica de La Coruña”. Dicíanme que non os abriran polo que non sabían se dentro habería algo de Vigo. Pasou o tempo sen que puidese achegarme a Bilbao mais, hai unhas semanas, tralo convite a participar nas xornadas pola recuperación da memoria libertaria de Coruña, decidín persoarme na actual “Escuela de Náutica de Bilbao” en Portugalete. Alí estaban os dous legajos de Coruña pero con escasa información de Vigo, polo que a bibliotecaria deu en facilitarme o acceso ao arquivo histórico para que eu mesma tentase localizar a documentación. Felizmente apareceron dez carpetas con material da “Escuela de Náutica de Vigo”: comunicacións varias, presupostos ou horarios e tamén os expedientes do profesorado e do alumnado, entre os que se atopan o de Manoel Antonio Pérez Sánchez, o seu curmán Xosé Pérez Gónzalez ou os tudenses Ricardo Torres Quiroga e o seu irmán Manuel, entre moitos outros alumnos.

A “Escuela de Náutica de Vigo”, constituída por Real Decreto en 1915 mais costeada maiormente polo Concello de Vigo, sería clausurada trala fin do curso 1923-1924, ao pouco de comezar a ditadura de Primo de Rivera. Naquel verán de 1924 foran inútiles as reunións do director da Escola de Náutica, Rafael López Soler, co alcalde Adolfo Gregorio Espino para impedir o peche (El Pueblo Gallego, 31/05/1924), así como o intento de lograr que o material pedagóxico e a documentación da escola quedasen nesta cidade. A Escola de Comercio solicitou quedar co material (Faro de Vigo, 06/07/1924) e o profesorado chegou a ofrecer dar aulas gratuitamente até que se lograse a reapertura da escola (Faro de Vigo, 17/07/1924) porén, nada disto foi posible e toda esta documentación xunto con outra -aínda non localizada- foi levada a Bilbao. Ante esta situación, o futuro director de pesca na ditadura de Primo de Rivera, Odón de Buen, declaraba a unha comitiva viguesa en Madrid que “aunque no puede evitar que desaparezca la Escuela de Náutica de Vigo, gestionará se instale una Escuela de Pesca que será la primera de España” (Galicia: Diario de Vigo, 12/06/1924). Pasaron os anos, diferentes persoeiros como Manuel Lustres Rivas ou Ángel Bernárdez reivindicaron a necesidade dunha Escola de Pesca para a cidade de Vigo e incluso chegou a haber un pleno extraordinario do Concello na véspera de noiteboa de 1927 para a instalación dunha “Escuela de Pesca” (El Pueblo Gallego, 24/12/1927). Porén, sería na vila de Cangas do Morrazo onde, dirixida por Felipe Carnicer, se instalaría a considerada primeira “Escuela de Pesca” de Galicia o 19 de marzo de 1933. Pola súa banda, Vigo tería que agardar até o 15 de novembro de 1942, case 20 anos despois do peche da “Escuela de Náutica de Vigo”, para contar cunha “Escuela Media de Pesca”… Poderíamos seguir a historia e esta nos diría como esta Escola Media tamén resultaba insuficiente para cubrir as necesidades de Vigo (La Noche, 08/05/1946), un dos primeiros portos de España polo seu movemento tanto de persoas coma de peixe.

O escurantismo que hoxe sigue a pailar arredor da figura de Manoel Antonio, sobre todo se falamos da súa faciana máis ácrata, canda a limitación á hora de acceder á súa documentación impélenos a compartir este expediente para que poida ser empregado por calquera persoa que desexe achegarse ao estudo da vida e obra do rianxeiro.

Creemos na cultura libre e compartida, nese asociacionismo que leva anos suplindo as carencias educativas e culturais que o estado decreta ao reducir o gasto en educación e multiplicar o militar e policial. Por iso é que optamos por un outro xeito de ver e coñecer a historia e colaboramos con aquelas iniciativas que nacen da inquedanza do pobo por aprender e organizarse. Xiareiras de lugares de encontro como o “Centro Social Ocupado e Autoxestionado Escarnio e Maldizer” de Santiago de Compostela denunciamos a inxustiza do seu recente desaloxo así como a brutal carga policial efectuada na concentración de apoio: ao CSOA Escarnio e Maldizer, a Carlos Calvo e a Teto dedicamos este descubrimento. Hoxe, 2 de xuño de 2017, estaremos noutro destes espazos de colectividade: o CSO A Comuna en Monte Alto para falarmos da faciana máis esquecida de Mella, Villaverde e Manoel Antonio até chegar a Lois Pereiro. A historia, como adoita recordarnos Gonzalo, está feita polos vencedores. Na nosa man está reconstruíla coas voces daquelas persoas ás que intentaron vencer, pero que xamais foron vencidas.

Estade Alerta, pronto máis BööMEpifanías!

Natura e Liberdade,

Vigo, 2 de xuño de 2017

https://iriaboomdias.wixsite.com/epifaniaslibertarias

Publicado en Materiais | Deixa un comentario

Ocupar, umha maneira de luitar

A história repete-se, com a única variaçom da ubicaçom geográfica e os cenários nos que se desenvolve. A ocupaçom é umha luita contra o tempo e as lógicas dos poderes alinhados para fazer valer de maneira fatal e indefectível a qualidade e o peso dos direitos do capital perante os direitos das pessoas, neste caso organizadas para exercer o seu direito a organizar-se, reunir-se; auto-gerir as suas luitas, o seu ócio, o seu conhecimento…

Sim, consumou-se o final violento contra o Centro Social Escárnio e Maldizer. A sua vida nas entranhas de um inmóbel desocupado era um desafio. Dar-lhe umha segunda vida a aquele espaço na forma em que lho davam aquelas gentes nom era admissível. Na Corunha, comarca na que eu resido, já vivemos dous casos parecidos em relativamente pouco tempo. O caso da Casa das Atochas, sediada num prédio propriedade de umha construtora, e do CSO Palavea que tinha como ubicaçom as instalaçons de umha antiga escola de orfos, propriedade de um banco. Sempre o desenlace é o despejo do prédio, com violência física ou sempre sob ameaça policial.

Como pode haver grupos de gente nova, ou nom tam nova, com ideologia anti-capitalista, que tenham a desfazatez de ocupar espaços com destino já marcado para ensaiar um outro mundo, umha outra sociedade? Porquê nom aceitam submissos esses grupelhos, como aceita a maioria da sociedade, esse devalo imposto nas vidas das construçons, segundo o que depois do desuso vem o deterioramento progressivo, a demoliçom e a substituiçom por umha outra nova construçom?

Seguramente a gente e as instituiçons “da ordem” em Compostela preferirám ver prédios invadidos pola silveira, o lixo e as ratas do que ver espaços valeiros que vam sendo ocupados por gente com inquietaçons culturais, políticas, ambientais, cientistas, artísticas… talvez seja melhor que esses espaços se convertam em  rochos para o consumo e trafego de drogas… em qualquer caso um espaço vazio sempre se converte nalgumha cousa.

O que nom se pode admitir, sob o ponto de vista das leis do intocável mercado, é que alguém ofereça aulas de auto-defesa, música tradicional, línguas ou o que for, sem o horizonte do lucro, e deixando fora de jogo os interesses empresariais. O que nom se pode admitir sob o ponto de vista das leis desse intocável mercado, é que a auto-organizaçom popular rompa com insolência os seus planos especulativos e lhe dea uso a umha cousa cujo valor se queria cegar, sem os interesses especuladores obter benefício. Por isso se bota mao da violência policial.

A ocupaçom deixa ao descoberto o jogo perverso do capital. Num cenário de despejos habitacionais por reescisons de contratos de aluguer, ou por execuçons inmobiliárias, numha situaçom onde nom tod@s temos a mesma oportunidade de acceder a locais públicos para desenvolver atividades públicas, entre outras cousas pola perda progressiva de liberdades, é preferível para os que adirem à ordem ver locais vazios. Por isso, depois de tratar de enmudecer sem sucesso os protestos populares polo despejo do CSO Escárnio e Maldizer, taparom com bloco todos os possíveis accessos ao prédio. Agora parece umha tumba. Isto é o que querem, um silêncio sepulcral.

Mas a ocupaçom nom é um capricho, é umha necessidade. A ocupaçom para vivenda sempre existirá, ainda que quem a pratique nom leve aneis no nariz nem estensores nas orelhas, nem seja anarquista, nem comunista, nem independentista. Simplesmente existiu sempre e sempre existirá, porque todo o mundo necessita um lugar onde viver e se a um o botam desse lugar simplesmente irá para um outro, até que o botem também daí e tenha que procurar um novo acobilho. Mas tendo em conta que a direita neoliberal é bastante amiga de impôr medidas económicas que no fundo tenhem umha intencionalidade política, já veremos se muitas entidades de todo tipo que hoje nom se plantejam ocupar, num nom demasiado longíquo futuro terám ou nom que considerar tal alternativa.

Em qualquer caso, hoje quero dizer que sou ocupa no ânimo e na consciência, e o sensato hoje é ser ocupa. Estou com os companheiros e companheiras de Escárnio e Maldizer. O seu direito a existir é innegociável. Nom há Compostela que valha sem elas e eles.

Fonte:http://praza.gal/opinion/4017/ocupar-umha-maneira-de-luitar/

Publicado en Sen categorizar | Deixa un comentario

Revista Abordaxe nº6 xa na rúa!

Neste número 6 atoparás Ciencia, destrución, capitalismo baboso, picoletos coas cousas claras, distopías, terrorismo, revoltas compostelás… e aínda temos tempo de visitar Cuba e Kurdistán, e desfrutar da banda deseñada.

Máis información en: https://abordaxe.wordpress.com/2017/05/23/revista-abordaxe-no6-xa-na-rua/#more-33134

Publicado en Materiais | Deixa un comentario

Abordaxe nº19, maio 2017

Máis un mes na rúa a publicación Abordaxe presta atención a polémica sobre a(s) normativa(s) facéndose eco do manifesto cidadán O fim do Apartheid contra o reintegracionismo galego.

Máis información: https://abordaxe.wordpress.com/2017/05/10/xa-se-pode-descargar-e-atopar-nas-ruas-o-no-19-do-noso-boletin-mes-de-maio/

Publicado en Materiais | Comentarios desactivados en Abordaxe nº19, maio 2017

Boletín Abordaxe nº18, abril 2017

Xa está disponible o nº18 do boletín mensual, que tras máis dun ano e medio editándose supón xa unha ferramenta de comunicación indispinsable na deriva deste proxecto anarquista e pirata de case unha década de vida. Este mes adicamos a portada en resposta á campaña de intoxicación mediática que están sufrindo as compañeiras coruñesas do Centro Social Okupado A Insumisa por parte do panfleto dereitista caciquil “La Coz de Galicia”.

Mais información: https://abordaxe.wordpress.com/2017/04/14/boletin-abordaxe-no18-xa-disponible/

Publicado en Materiais | Comentarios desactivados en Boletín Abordaxe nº18, abril 2017

El Paseo de Jane. Tejiendo Redes a pie de calle

Presentación do libro “El Paseo de Jane. Tejiendo Redes a pie de calle” a cargo de Susana Jiménez.

O Paseo de Jane é un movemento de excursións cidadás inspiradas pola activista Jane Jacobs. Esta escritora, urbanista e activista americana criticou duramente os procesos de remodelación urbana das cidades americanas nos anos ‘60. 

Esta iniciativa nace da man de amizades de Jane como modo de lembrar e recuperar o traballo desta muller.

Nun momento no que a vida urbana está marcada pola soidade e polo illamento esta ferramenta pode ser útil para recuperar a rúa como espazo de encontro para a veciñanza, e tamén seren un xeito de reivindicar que as cidades poden se feitas e habitadas doutros modos.

https://elpaseodejane.wordpress.com/

Mércores 12 abril – 20:00 – Sabores de Crianza (Avenida Alcalde Gregorio Espino, nº 65 Vigo)

 

Publicado en Eventos | Comentarios desactivados en El Paseo de Jane. Tejiendo Redes a pie de calle