“Espanha é uma mostra de convivência normalizada do direito e a exceção”

Vitor Giadás entrevista para o PGL, Borxa Colmenero, doutor em direito e investigador da Universidade da Corunha.

Advogado especialista em direito penal e laboral, acaba de publicar ‘Vidas Culpáveis. O controlo neoliberal do crime‘, na editorial Laiovento.

O dia 3 de novembro apresenta o seu livro em Vigo, na Cova dos Ratos, numa charla-colóquio, organizada pelo Grupo de Axitación Social, ODS-Coia e Lapsus.

Aproveitamos a apresentação para falar com ele, sobre o livro e sobre a atualidade.

Publicado en Eventos | Comentarios desactivados en “Espanha é uma mostra de convivência normalizada do direito e a exceção”

Presentación do libro Vidas Culpáveis, o controlo neoliberal do crime

“Ás instituições de encerramento prototípicas da sociedade disciplinar, tais como a fábrica, a escola ou o cárcere, nas que o indivíduo ficava ao dispor do poder para a sua correção, foram incapazes de cumprirem o seu objetivo principal, perante a implosão dum modelo social em que um número crescente de vidas acabou por ficar de fora da institucionalidade.

A deslocalização da produção, a terceirização da economia ou a deterioração das agências welfaristas tornaram, então, obsoleta a espessa rede de mecanismos de controlo próprios do disciplinamento. Ora, também não nos encontraríamos na atualidade perante um capitalismo desorganizado ou irracional incapaz de reconduzir a situação sem recorrer à repressão, senão, antes bem, perante uma racionalidade de governo que extravasa os tradicionais marcos da punição estatal.

Por outras palavras, não voltamos a um Estado essencialmente punitivo, mas a um modo de governo que, acima de tudo, aquilo que busca é administrar eficaz e eficientemente o seu corpo social.

https://www.facebook.com/events/404121606672378/

Publicado en Eventos | Comentarios desactivados en Presentación do libro Vidas Culpáveis, o controlo neoliberal do crime

Interludio Contestatario S.O.S. Manoel Antonio

Á atención da RAG e dos señores M. Bragado, X. L. Axeitos, X. R. Pena e X. L. Méndez Ferrín

A todo o pobo galego, con especial dedicación a Silvia, Leopardo e Adán

«Predomina, por desdicha, en todo lo que pretende ser nuevo la influencia de lo viejo»

Ricardo Mella· Setembro ·1912

«Ler diarios n-iste tempo é o mesmo que ler capítolos d’unha novela que se titolase

Hestoria de catro canallas e vinte millóns d’imbéciles»

· Manoel Antonio· Outubro· 1923

Fascinadas pola mistificación que o profesor Xosé Luís Axeitos difunde na súa biografía Manuel Antonio. Unha vida en rebeldía (Xerais, 2017) e máis polo xeito que ten de enunciala [na imaxe Sermos Galiza, 27/07/2017], saltamos do ferrocarril co que iamos con Ricardo Mella Cea [RM] cara a Andalucía e embarcamos con Manoel Antonio [MA] nunha singradura de «Vigo» a «la mar» [de historias].

As Epifanías Libertarias naceron tralo achado en Portugalete [Bilbao, 17 de maio de 2017] do expediente académico de Manoel Antonio na «Escuela de Náutica de Vigo» e responden á vontade de pór a libre disposición pública documentación histórica que durante anos permaneceu exiliada ou desaparecida. Por esta razón, non nós é posible continuar coa topografía vital de Ricardo Mella sen ocuparnos antes da “biografía de Manuel Antonio” que divulga o Sr. Axeitos. Desta sorte, o galimatías que encerra Manuel Antonio. Unha vida en rebeldía desviou a nosa atención e deu lugar a este INTERLUDIO CONTESTATARIO S. O. S MANOEL ANTONIO para solicitar a verdadeira edición da OBRA COMPLETA de Manoel Antonio (Rianxo, 1900-1930) amais da CDL (Catalogación, Dixitalización e Liberación extensiva á totalidade do patrimonio documental e cultural galego, dado que -entre outras cousas- a falta de interese no mantemento e protección de bibliotecas, hemerotecas e arquivos é a que favorece que a historia sexa manipulada.

​Hai dous meses, mediante o Vol. 2 destas Epifanías, declaramos a presumible relación entre Manoel Antonio, Pepe Villaverde e Ricardo Mella Cea, ao tempo que  confesabamos descoñecer o contido da biografía do Sr. Axeitos. Hoxe, coa obra lida, denunciamos que Manuel Antonio. Unha vida en rebeldía, se ben goza do privilexio de ser a “biografía máis documentada” do mariño e literato de Rianxo, constitúe unha obra que presenta eivas, erros e clamorosas ausencias. Así pois, reprobamos a manipulación biográfica que divulga Manuel Antonio. Unha vida en rebeldía e censuramos a apropiación de textos inéditos de MA [até agora Diarios de Navegación e cartas] por parte do profesor Xosé Luís Axeitos, co beneplácito da editorial Xerais e mais da Real Academia Galega [RAG], institución que delegou no Sr. Axeitos a edición da Obra Completa de MA e permitiu deixar a OBRA INCOMPLETA.

«No hay mal tan malo de que no resulte algo bueno». A cantidade de preguntas que espertou en nós a algarabía informativa que brinda o profesor Axeitos, conduciunos á descuberta do curioso tecido sociocultural e deportivo en que florece Emilia Docet Ríos (miss Vigo, miss Galicia e miss España 1933) e canda ela: a familia Mella e a «Sociedad Vértice».

Vigo, 13 de outubro 2017

Sor Presa

Publicado en Materiais | Comentarios desactivados en Interludio Contestatario S.O.S. Manoel Antonio

“Os lavadoiros de Coia. Repaso polos 6 lavadoiros situados nos límites da Coia tradicional”

Nós afirmamos que a magnificencia do mundo enriqueceuse cunha nova beleza: a beleza da velocidade. Un automóbil de carreiras…é máis belo que a Vitoria de Samotracia”

Extracto do Manifesto Futurista de Marinetti (1909)

Unha das principais diferencias entre as sociedades urbanas e as tradicionais (sexan do signo que sexan), é a distinta percepción que teñen do tempo. Inevitablemente, esta diferencia trasladarase ao espazo que constrúe cada sociedade, ao tecido físico que cada unha delas fía. Un dos obxectivos do urbanismo contemporáneo é diminuír tempos: trazamos vías que unen os lugares de traballo, de ocio, de consumo, configurando as cidades como un aglomerado de liñas de comunicación ao redor das cales se encaixan o resto das dotacións.

Deste xeito, o espazo perde o seu valor simbólico. A actual apreciación do espazo como territorio cunha compoñente netamente economicista, unida a nosa priorización do tempo sobre o espazo, xera unha carencia de referentes simbólicos e significativos no noso día a día. Recuperar o sentido histórico dos espazos sociais comporta recuperar vínculos co ambiente de vida cotiá e facer significativo o espazo como algo máis que o territorio de produción e reprodución social, permitindo unha relación co noso entorno máis orgánica e humana.

Pensamos que a recuperación do patrimonio cultural nas nosas cidades vai moito máis alá da concepción física e material do concepto. Non se trata só de conservar “materialidades”, senón tamén de preservar significados e símbolos. Calquera sociedade necesita un símbolo recoñecible na súa paisaxe, xa sexa unha mámoa para as sociedades neolíticas, unha igrexa para as rurais tradicionais, ou un centro comercial para as contemporáneas de cariz consumista.

A arquitectura popular non é unha excepción. No caso dos lavadoiros, a nosa visión ten que ir máis alá da importancia funcional que tiveron ata ben entrado o século XX, onde as lavadoras eran máquinas de luxo que poucas familias podían ter.

Nunha sociedade cuxas relacións estaban segregadas en razón do xénero -o rol do home no exterior da casa, na fábrica ou na taberna, dono dos espazos de poder, mentres que o papel da muller ficaba no interior do fogar, responsable dos coidados da familia-, o lavadoiro convertíase no espazo de encontro da muller. Deste xeito, a percepción conceptual e simbólica sería moi diferente para as mulleres.

Se desmontamos as diferentes capas que conforman o que actualmente é o barrio vigués de Coia, baixo a última capa -constituída polo tecido urbano xurdido dos anos 70- aínda albiscamos retrincos do que foi a Coia tradicional, un territorio cunha forte compoñente rural.

Imos achegarnos aos lavadoiros tradicionais que aínda se conservan na Coia actual. Algúns deles esquecidos, outros rodeados de construcións contemporáneas que desfiguran a súa aparencia orixinal, e outros que seguen cumprindo a súa función, aínda que de maneira testemuñal.

O espazo xeográfico ao que nos imos referir é sempre o da Coia tradicional ou histórica, entendendo por esta o espazo descrito en documentación (apeos eclesiásticos do século XVI, documentación catastral histórica, etc).

Se comezáramos a descrición das súas lindes polo leste, a Coia histórica confrontaría coa vila de Vigo e coa freguesía de Santo Tomé de Freixeiro.

A divisoria partiría dende o areal de Coia, aproximadamente da zona onde hoxe se empraza o establecemento hoteleiro ao sur do Pazo de Congresos de Vigo (na prolongación da rúa Juan Ramón Jiménez), e subindo por las escaleiras de Peniche chegaría ata a actual López Mora (antigo camiño de Vigo a Baiona). Seguiría o trazado desta vía urbana, ata enlazar á confluencia coa avenida das Camelias (antigo lugar de Ganoi). De aquí, seguiría cara ao sueste (polo Calexón dos Anxos?, por González Sierra?) ata empalmar co camiño Cataboi, e continuaría pola zona da Espedrigada ata chegar á ponte medieval de Balaídos.

O límite sur da Coia histórica iría dende a vella ponte de Balaídos (tamén coñecida como Ponte da Veiga, ou –dun xeito erróneo- ponte romana de Balaídos) seguindo o curso do río Lagares, ata a ponte que comunicaba San Andrés de Comesaña con Coia, na estrada real de Vigo a Baiona.

Dende esta ponte, a linde xiraría cara ao norte seguindo a estrada real Vigo-Baiona, pola actual rúa A Cañiza, ata o extremo sur do camiño dos Pelaios diante do cemiterio de Bouzas. Neste punto xiraría cara ao oeste, paralelo ao muro de peche setentrional do camposanto, en dirección á rúa Teixugueiras. Ao chegar a esta nova vía urbana, xiraríamos cara ao norte, seguindo o seu trazado ata conectar co camiño da Pardaíña. No entorno do cruce dese camiño co do Cruceiro, nos desviaríamos cara ao noroeste, ata conectar co camiño da Veiguiña. Dende aquí, a través do lugar de Carregal (actualmente pertencente a Alcabre) seguiríamos descendendo ata conectar co camiño de Roade, desembocando no mar no pequeno saínte do Fiunchal.

Coia, setembro 2017

Espazo Alicerces

Publicado en Sen categorizar | Comentarios desactivados en “Os lavadoiros de Coia. Repaso polos 6 lavadoiros situados nos límites da Coia tradicional”

Comunicado de reformulación do colectivo Abordaxe!

No ano 2008 un feixe de individualidades anarquistas de distintos puntos da Galiza, xa ligadas por anteriores proxectos, relacións de afinidade e por unha coordinación informal, sentimos a necesidade de dotarnos de órganos de expresión e tamén de xerar un espazo de referencia para a comunicación no que as distintas sensibilidades antiautoritarias puidesen construír, desenvolver o seu discurso e confrontar ideas, ademais de facilitar a súa coordinación mediante un labor informativo e visibilizar a nivel internacional tanto as loitas antagonistas que se desenvolven na Galiza, como dar a coñecer nestas latitudes distintas realidades e contextos de loita contra a dominación noutros territorios do mundo. Deste modo levamos a cabo a creación dunha revista en papel, complementada por un blogue de carácter máis dinámico e periódico que axudasen a encher ese baleiro. A estas ferramentas sumamos no ano 2015 un boletín mensual en formato impreso co que plasmar de forma máis eficiente nas rúas a nosa actividade, distribuído en distintos centros de estudo e traballo e porsuposto tamén nos distintos espazos libertarios do terruño. Este boletín publicaría a súa última edición en maio de 2017, tras 19 números.

Hoxe, despois de 9 anos de comunicación virtual e impresa ininterrompida, cos seus acertos e erros, tomamos a decisión de virar o noso temón cara outros horizontes, se cadra máis ambiciosos, e desde logo máis enriquecedores para as persoas que facemos parte de Abordaxe!. Así é como tomamos a decisión de salientar nosa faceta editorial (que xa viñamos exercendo coa publicación da compilación dos textos “Arredismo e Anarquia” e a primeira edición en galego de “Memorias de Liberdade”) e suspender o traballo contrainformativo do blogue e do boletín. Neste punto, nun clima de mudanzas e debates internos no seo do colectivo, sentimos a necesidade de deternos e de reformular o proxecto como editorial, mantendo tamén a nosa revista como pedra angular na que como xa dixemos noutras ocasións, é onde mellor e con máis saña destripamos o cadáver desta sociedade autoritaria e onde máis alegremente pasamos pola quilla os principios que a sustentan.

O certo é que este xiro responde a novos desafíos. Á vontade de continúar aprendendo e fornecéndonos de ferramentas teórico-prácticas que axuden a poñer en evidencia as distintas operacións especiais dos sistemas autoritarios, á necesidade de confrontar e xerar ideas e debates-chave nunha realidade na que somos presas da democraticide e o mercado das opinións, e porsuposto á intención de investigar e recuperar a memoria respecto da loita contra a dominación e dos tecidos comunitarios e autoxestionarios que ligaron este e outros territorios durante longo tempo asegurando a súa supervivencia. Porque ao igual que a Orde da dominación ten unha historia que consideramos importante examinar co fin de obter unha maior comprensión de como enfrontala, tamén a loita contra esta Orde ten unha traxectoria que representa un arsenal do que non estamos dispostas a renunciar e que consideramos moi útil no contexto da guerra social aquí e agora.

Somos conscientes e estamos seguras das virtudes e as dificultades de todo este apaixonante reto que pretendemos levar a cabo a través do noso traballo editorial e das ferramentas que este pode achegar. Tamén somos conscientes e valoramos o baleiro que pode deixar a falta dunha ferramenta informativa específicamente anarquista a nivel galego, especialmente no aspecto da coordinación e da difusión das accións, comunicados e convocatorias. Pero tamén é certo que os tempos que vivimos non son os mesmos que cando Abordaxe! naceu para encher ese baleiro. Temos claro que afortunadamente hoxe en día hai máis xente e máis vontade para realizar este tipo de traballo que cando nós comezamos, e intuímos que a curto ou medio prazo haberá compañeiras con intención e disposición de afrontar esta tarefa. Ademais, sendo honestas, consideramos que a deriva das “redes sociais” e a lóxica de determinados comportamentos propios da sociedade do espectáculo, invaden aos colectivos anticapitalistas e parte dos libertarios, e isto non facilita moito a tarefa de desenvolver un proxecto de comunicación desde a nosa perspectiva, e esta batalla, nestes momentos, non queremos librala desde unha barricada “contrainformativa”, á marxe do necesaria, válida e respectable que nos poida parecer esa formulación, que é a que nos trouxo ata aquí tras case unha década de existencia.

Nas vindeiras datas o noso blogue mudará o seu aspecto e prestacións para facilitar unha experiencia de navegación máis axeitada ás características da súa nova función. Aproveitamos tamén para anunciar que xa estamos argallando novas edicións e o número 7 da nosa revista, así como distintas actividades para financialas, e que estamos abertas a toda achega económica e solidaria, tendo en conta que partimos de cero € nas nosas arcas. Comezamos unha nova etapa embarcándonos nesta travesía coa convicción de transitar unha ruta que nos permita vivir contra vento e mareas, asaltando os buques dos poderosos, e convidamos a tódolos espíritos aventureiros, rebeldes e subversivos a navegar connosco.

Vémonos nos mares revoltos!

Abordaxe!

Publicado en Eventos | Comentarios desactivados en Comunicado de reformulación do colectivo Abordaxe!

Kallaikia. Revista de Estudos Galegos nº2

Kallaikia, Revista de Estudos Galegos, é umha publicaçom semestral da Associaçom de Estudos Galegos (AEG), que inclui 150 páginas de estudos de alta divulgaçom sobre temas relacionados com as ciências sociais e naturais, as artes e outros temas relacionados com a realidade galega e internacional.

Publicado en Materiais | Comentarios desactivados en Kallaikia. Revista de Estudos Galegos nº2

A homenaxe a Mella

En liñas anteriores escoitabamos a Hope, voz pouco coñecida de Ricardo Mella e que adoita ofrecer detalles íntimos da súa vida dado que para este agosto galiforniano de 2017 -onde o que prima na cidade olívica é a especulación urbanística e o total abandono do patrimonio natural, cultural e histórico- damos á luz o Vol. 3 da saga de Epifanías Libertarias: unha primeira inmersión na axitada e ignorada vida de Ricardo Mella dende a súa mocidade até o inicio do seu periplo andaluz [… ] No entanto, desta volta a efemérides escollida versa sobre unha outra historia silenciada: a do traballo de José Villaverde como impulsor do Ideario (Gijón: Imprenta «La Victoria», 1926) de Ricardo Mella. Logo, resulta común falar do busto de Mella que loce no cemiterio civil de Pereiró (Vigo), pola contra non está moi estendida a outra parte da homenaxe: a que se opuxo a ese mausoleo e deu lugar ao devandito Ideario.

Publicado en Materiais | Comentarios desactivados en A homenaxe a Mella

GaliforNia, Apátrida Galega 2017

Galifornia, Apátrida Galega 2017: breve travesía documental que ten como porto elucidar a presumible influencia das ideas libertarias de Ricardo Mella en Manoel Antonio, que poderían ter chegado ao mariño ben directamente a través de Mella -dado que coincidiron no tempo en Vigo- ou ben mediante a continuación e divulgación que levou a cabo José Villaverde, pupilo mellano e principal representante do anarcosindicalismo en Galicia dende os anos 20 até o seu fusilamento en 1936. A documentación que manexamos até o momento non é suficiente para evidenciar unha relación persoal entre Ricardo Mella e José Villaverde con Manoel Antonio; en troques, esta falta de proba documental non elimina para nós a posibilidade de que a conexión existise e estimúlanos a mergullar máis na súa procura. Ignoramos se Xosé Luís Axeitos ilumina esta cuestión na súa recente biografía Manuel Antonio: Unha vida en rebeldía posto que aínda non tivemos o pracer de lela. Pola nosa banda, damos en compartir esta escolma de casualidades co afán de colaborar a revelar o anarquismo manoelantoniano e xunto con el unha parte da historia ácrata galega.

Saúde, Terra, Amor e Rebeldía

Vigo, 25 de Xullo de 2017

Publicado en Materiais | Comentarios desactivados en GaliforNia, Apátrida Galega 2017

Os nomes do terror.

Os nomes do terror. Galiza 1936: os verdugos que nunca existiron, é o primeiro achegamento sistemático ao estudo dos represores na Galiza que racha con este tabú nos traballos da memoria histórica e pon en negro sobre branco os nomes, as causas e as metodoloxías usadas polo terror.

Dionisio Pereira e Eliseo Fernández coordinan para Sermos Galiza Os nomes do terror que se presentará o vindeiro 25 de xullo dentro das actividades organizadas arredor do Festigal.

Publicado en Materiais | Comentarios desactivados en Os nomes do terror.

Visca la Terra i visca l’Anarquia

«Visca la Terra i visca l’Anarquia» inclou pròlegs d’Anna Gabriel Sabaté, Núria Comerma, Vidal Aragonés i Jakue Pascual.
Partint de la mirada personal però alhora col·lectiva que la qüestió nacional té en els textos de Jordi Martí Font, aquest intenta construir una teorització i una pràctica des de l’anarquisme d’aquest tema, tenint ben clar que cal explicar i reexplicar molts conceptes previs per intentar una feina d’aquesta magnitud, per intentar obrir un debat que, tot i que sempre present, s’intenta massa sovint obviar amb cites fora de context que demostren que de dogmes n’hi ha a tot arreu i cada dia més.
«Visca la Terra i visca l’Anarquia» consta de dues parts que responen a dues intencions diverses però alhora complementàries.
La primera d’elles, amb el títol «Per la independència dels Països Catalans, la mida humana» o «En guerra, si més no moral, contra l’Estat», inclou els textos teòrics que Jordi Martí Font ha dedicat a l’anarquisme i la qüestió nacional, a la independència i l’anarquia, al catalanisme i el moviment llibertari, o digueu-li com vulgueu. Són textos no necessàriament ordenats cronològicament, de molt diversa procedència i escrits amb voluntat assagística.
La segona part, amb el títol «Un anarquista a la cort del rei Procés», aplega articles escrits per l’autor, de 2005 a maig de 2017, sobre el «Procés» d’alliberament nacional desenvolupat a l’espai catalunyès. Es tracta d’articles publicats en molt diverses capçaleres, de paper i digitals, fets públics tots ells també a través del blog Prendre la paraula que l’autor manté obert des de fa anys.

Publicado en Materiais | Comentarios desactivados en Visca la Terra i visca l’Anarquia